مرا کسی نساخت

خدا ساخت
که من کسی نداشتم
کسم خدا بود
کس بی‌کسان

در باغ بی‌برگی زادم و در ثروت فقر غنی گشتم
و از چشمه‌ی ایمان سیراب شدم و در هوای دوست داشتن دم زدم
و در آرزوی آزادی سربرداشتم و در بالای غرور قامت کشیدم

و از دانش طعام دادند
و از شعر شرابم نوشاندند
و از مهر نوازشم کردند

تا حقیقت دینم شد و راه رفتنم
و خیر حیاتم شد و کار ماندم
و زیبایی عشقم شد و بهانه‌ی زیستنم

(دکتر علی شریعتی)